Discussion:
weblog 17 november (LAATSTE WEBLOG IN PENVRIENDEN)
(te oud om op te antwoorden)
Gian
2005-11-18 06:31:35 UTC
Permalink
donderdag 17 november

De hele dag hebben Mariken en Ferdinand zich voorbeeldig gedragen. Bij mijn
ouders kropen ze goedgehumeurd de kamer door: Mariken vermaakte zich
opperbest met haar spiegelbeeld in het deurtje van de oven, Ferdinand vond
het geweldig dat hij de lichte stoelen op wieltjes alle kanten op kon duwen.
Weer terug op weg naar huis vielen ze allebei als een blok in slaap. De
afgelopen week heb ik veel te weinig slaap gehad en daarom leek het me
verstandig om gelijk met die twee een middagdut te doen, daar was ik echt
heel erg aan toe. Toen ik thuis de motor afzette werd Mariken al wakker,
Ferdinand ontwaakte toen ik hem naar binnen droeg. Ik heb ze voorzichtig in
bed gelegd maar toen begon Ferdinand me toch te schreeuwen, hij hield niet
meer op. Ik heb van alles gedaan: zijn luier gecontroleerd, nog iets te eten
gegeven, op de arm genomen en liedjes gezongen maar niets mocht helpen. Twee
uur lang is hij met een knalrood hoofd en met een dikke stroom tranen
overstuur geweest. Vanaf het één op het andere moment werd hij stil, snikte
nog een keer, keek me toen lachend aan en is de rest van de dag weer een
braaf ventje geweest. Voor een middagdutje was het ondertussen veel te laat
geworden.
www.gianicky.nl/plaatjes/051117weblog.jpg

LAATSTE WEBLOG IN PENVRIENDEN:
Bovenstaand stukje is het laatste weblogverslag dat ik hier plaats.
Gistermiddag heb ik voor de derde keer in twee weken van iemand het (niet
vriendelijke!) verzoek gekregen om te stoppen met het hier plaatsen van deze
stukjes. Ik zou te weinig posten om met mijn egocentrische stukjes de
nieuwsgroep te mogen vervuilen. Ik weet niet of de mailtjes echt van deze
personen afkomstig zijn of dat iemand anders onder hun naam aan het zieken
is. Hoe dan ook, na vele jaren dagelijks een stukje schrijven is voor mij de
lol er nu wel af.

Ik stop niet met schrijven. Dagelijks zal ik mijn stukjes op www.gianicky.nl
blijven plaatsen. Indien je het op prijs stelt dan kan ik het weblog ook via
mail toezenden. Laat me dat dan even weten via ***@keppe.net.

Voor de personen die jarenlang positief en leuk hebben gereageerd op mijn
stukjes: dank jullie wel. Reageren mag natuurlijk nog steeds, dat weet ik
echt te waarderen.

Groet,
Gian
Monkey
2005-11-18 07:54:59 UTC
Permalink
Dat meen je niet Gian! Het is te belachelijk voor woorden dat iemand jou
zegt dat je hier je stukjes niet meer mag plaatsen! Ik word hier heel
pissig om! Ik heb het allemaal altijd met veel plezier gelezen en
genoten van de foto's en ik denk velen met mij.
Post by Gian
donderdag 17 november
De hele dag hebben Mariken en Ferdinand zich voorbeeldig gedragen. Bij mijn
ouders kropen ze goedgehumeurd de kamer door: Mariken vermaakte zich
opperbest met haar spiegelbeeld in het deurtje van de oven, Ferdinand vond
het geweldig dat hij de lichte stoelen op wieltjes alle kanten op kon duwen.
Weer terug op weg naar huis vielen ze allebei als een blok in slaap. De
afgelopen week heb ik veel te weinig slaap gehad en daarom leek het me
verstandig om gelijk met die twee een middagdut te doen, daar was ik echt
heel erg aan toe. Toen ik thuis de motor afzette werd Mariken al wakker,
Ferdinand ontwaakte toen ik hem naar binnen droeg. Ik heb ze voorzichtig in
bed gelegd maar toen begon Ferdinand me toch te schreeuwen, hij hield niet
meer op. Ik heb van alles gedaan: zijn luier gecontroleerd, nog iets te eten
gegeven, op de arm genomen en liedjes gezongen maar niets mocht helpen. Twee
uur lang is hij met een knalrood hoofd en met een dikke stroom tranen
overstuur geweest. Vanaf het één op het andere moment werd hij stil, snikte
nog een keer, keek me toen lachend aan en is de rest van de dag weer een
braaf ventje geweest. Voor een middagdutje was het ondertussen veel te laat
geworden.
www.gianicky.nl/plaatjes/051117weblog.jpg
Bovenstaand stukje is het laatste weblogverslag dat ik hier plaats.
Gistermiddag heb ik voor de derde keer in twee weken van iemand het (niet
vriendelijke!) verzoek gekregen om te stoppen met het hier plaatsen van deze
stukjes. Ik zou te weinig posten om met mijn egocentrische stukjes de
nieuwsgroep te mogen vervuilen. Ik weet niet of de mailtjes echt van deze
personen afkomstig zijn of dat iemand anders onder hun naam aan het zieken
is. Hoe dan ook, na vele jaren dagelijks een stukje schrijven is voor mij de
lol er nu wel af.
Ik stop niet met schrijven. Dagelijks zal ik mijn stukjes op www.gianicky.nl
blijven plaatsen. Indien je het op prijs stelt dan kan ik het weblog ook via
Voor de personen die jarenlang positief en leuk hebben gereageerd op mijn
stukjes: dank jullie wel. Reageren mag natuurlijk nog steeds, dat weet ik
echt te waarderen.
Groet,
Gian
Dolfijn
2005-11-18 11:17:05 UTC
Permalink
inderdaad
grtNathalie/Dolfijn
Post by Monkey
Dat meen je niet Gian! Het is te belachelijk voor woorden dat iemand jou
zegt dat je hier je stukjes niet meer mag plaatsen! Ik word hier heel
pissig om! Ik heb het allemaal altijd met veel plezier gelezen en genoten
van de foto's en ik denk velen met mij.
Post by Gian
donderdag 17 november
De hele dag hebben Mariken en Ferdinand zich voorbeeldig gedragen. Bij mijn
ouders kropen ze goedgehumeurd de kamer door: Mariken vermaakte zich
opperbest met haar spiegelbeeld in het deurtje van de oven, Ferdinand vond
het geweldig dat hij de lichte stoelen op wieltjes alle kanten op kon duwen.
Weer terug op weg naar huis vielen ze allebei als een blok in slaap. De
afgelopen week heb ik veel te weinig slaap gehad en daarom leek het me
verstandig om gelijk met die twee een middagdut te doen, daar was ik echt
heel erg aan toe. Toen ik thuis de motor afzette werd Mariken al wakker,
Ferdinand ontwaakte toen ik hem naar binnen droeg. Ik heb ze voorzichtig in
bed gelegd maar toen begon Ferdinand me toch te schreeuwen, hij hield niet
meer op. Ik heb van alles gedaan: zijn luier gecontroleerd, nog iets te eten
gegeven, op de arm genomen en liedjes gezongen maar niets mocht helpen. Twee
uur lang is hij met een knalrood hoofd en met een dikke stroom tranen
overstuur geweest. Vanaf het één op het andere moment werd hij stil, snikte
nog een keer, keek me toen lachend aan en is de rest van de dag weer een
braaf ventje geweest. Voor een middagdutje was het ondertussen veel te laat
geworden.
www.gianicky.nl/plaatjes/051117weblog.jpg
Bovenstaand stukje is het laatste weblogverslag dat ik hier plaats.
Gistermiddag heb ik voor de derde keer in twee weken van iemand het (niet
vriendelijke!) verzoek gekregen om te stoppen met het hier plaatsen van deze
stukjes. Ik zou te weinig posten om met mijn egocentrische stukjes de
nieuwsgroep te mogen vervuilen. Ik weet niet of de mailtjes echt van deze
personen afkomstig zijn of dat iemand anders onder hun naam aan het zieken
is. Hoe dan ook, na vele jaren dagelijks een stukje schrijven is voor mij de
lol er nu wel af.
Ik stop niet met schrijven. Dagelijks zal ik mijn stukjes op
www.gianicky.nl
blijven plaatsen. Indien je het op prijs stelt dan kan ik het weblog ook via
Voor de personen die jarenlang positief en leuk hebben gereageerd op mijn
stukjes: dank jullie wel. Reageren mag natuurlijk nog steeds, dat weet ik
echt te waarderen.
Groet,
Gian
Dolfijn
2005-11-18 11:16:36 UTC
Permalink
snik, dat dit weer allemaal gebeurd.:-(
hopelijk vertrek je niet helemaal uit de ng Gian?:-(
grtNathalie/Dolfijn
Post by Gian
donderdag 17 november
De hele dag hebben Mariken en Ferdinand zich voorbeeldig gedragen. Bij mijn
ouders kropen ze goedgehumeurd de kamer door: Mariken vermaakte zich
opperbest met haar spiegelbeeld in het deurtje van de oven, Ferdinand vond
het geweldig dat hij de lichte stoelen op wieltjes alle kanten op kon duwen.
Weer terug op weg naar huis vielen ze allebei als een blok in slaap. De
afgelopen week heb ik veel te weinig slaap gehad en daarom leek het me
verstandig om gelijk met die twee een middagdut te doen, daar was ik echt
heel erg aan toe. Toen ik thuis de motor afzette werd Mariken al wakker,
Ferdinand ontwaakte toen ik hem naar binnen droeg. Ik heb ze voorzichtig in
bed gelegd maar toen begon Ferdinand me toch te schreeuwen, hij hield niet
meer op. Ik heb van alles gedaan: zijn luier gecontroleerd, nog iets te eten
gegeven, op de arm genomen en liedjes gezongen maar niets mocht helpen. Twee
uur lang is hij met een knalrood hoofd en met een dikke stroom tranen
overstuur geweest. Vanaf het één op het andere moment werd hij stil, snikte
nog een keer, keek me toen lachend aan en is de rest van de dag weer een
braaf ventje geweest. Voor een middagdutje was het ondertussen veel te laat
geworden.
www.gianicky.nl/plaatjes/051117weblog.jpg
Bovenstaand stukje is het laatste weblogverslag dat ik hier plaats.
Gistermiddag heb ik voor de derde keer in twee weken van iemand het (niet
vriendelijke!) verzoek gekregen om te stoppen met het hier plaatsen van deze
stukjes. Ik zou te weinig posten om met mijn egocentrische stukjes de
nieuwsgroep te mogen vervuilen. Ik weet niet of de mailtjes echt van deze
personen afkomstig zijn of dat iemand anders onder hun naam aan het zieken
is. Hoe dan ook, na vele jaren dagelijks een stukje schrijven is voor mij de
lol er nu wel af.
Ik stop niet met schrijven. Dagelijks zal ik mijn stukjes op
www.gianicky.nl
blijven plaatsen. Indien je het op prijs stelt dan kan ik het weblog ook via
Voor de personen die jarenlang positief en leuk hebben gereageerd op mijn
stukjes: dank jullie wel. Reageren mag natuurlijk nog steeds, dat weet ik
echt te waarderen.
Groet,
Gian
Richard
2005-11-18 14:35:52 UTC
Permalink
Hee joh, blijf ze gewoon posten, je trekt je toch niks aan van
dergelijke trollen?

Pffff, in wat voor wereld leven we eigenlijk? Moeten we wijken voor
trollen en terroristen? Dacht het toch niet.....

En degene die de verhalen niet wil lezen, leest ze toch niet? Het is
allemaal zo simpel, waarom doet iedereen dan zo moeilijk?

Dus gewoon blijven posten.... OK?

Groetjes,

Richard.
Meharis
2005-11-18 14:51:22 UTC
Permalink
niet doen hoor, gewoon hier blijven.
Post by Gian
donderdag 17 november
De hele dag hebben Mariken en Ferdinand zich voorbeeldig gedragen. Bij mijn
ouders kropen ze goedgehumeurd de kamer door: Mariken vermaakte zich
opperbest met haar spiegelbeeld in het deurtje van de oven, Ferdinand vond
het geweldig dat hij de lichte stoelen op wieltjes alle kanten op kon duwen.
Weer terug op weg naar huis vielen ze allebei als een blok in slaap. De
afgelopen week heb ik veel te weinig slaap gehad en daarom leek het me
verstandig om gelijk met die twee een middagdut te doen, daar was ik echt
heel erg aan toe. Toen ik thuis de motor afzette werd Mariken al wakker,
Ferdinand ontwaakte toen ik hem naar binnen droeg. Ik heb ze voorzichtig in
bed gelegd maar toen begon Ferdinand me toch te schreeuwen, hij hield niet
meer op. Ik heb van alles gedaan: zijn luier gecontroleerd, nog iets te eten
gegeven, op de arm genomen en liedjes gezongen maar niets mocht helpen. Twee
uur lang is hij met een knalrood hoofd en met een dikke stroom tranen
overstuur geweest. Vanaf het één op het andere moment werd hij stil, snikte
nog een keer, keek me toen lachend aan en is de rest van de dag weer een
braaf ventje geweest. Voor een middagdutje was het ondertussen veel te laat
geworden.
www.gianicky.nl/plaatjes/051117weblog.jpg
Bovenstaand stukje is het laatste weblogverslag dat ik hier plaats.
Gistermiddag heb ik voor de derde keer in twee weken van iemand het (niet
vriendelijke!) verzoek gekregen om te stoppen met het hier plaatsen van deze
stukjes. Ik zou te weinig posten om met mijn egocentrische stukjes de
nieuwsgroep te mogen vervuilen. Ik weet niet of de mailtjes echt van deze
personen afkomstig zijn of dat iemand anders onder hun naam aan het zieken
is. Hoe dan ook, na vele jaren dagelijks een stukje schrijven is voor mij de
lol er nu wel af.
Ik stop niet met schrijven. Dagelijks zal ik mijn stukjes op
www.gianicky.nl
blijven plaatsen. Indien je het op prijs stelt dan kan ik het weblog ook via
Voor de personen die jarenlang positief en leuk hebben gereageerd op mijn
stukjes: dank jullie wel. Reageren mag natuurlijk nog steeds, dat weet ik
echt te waarderen.
Groet,
Gian
Josie
2005-11-18 15:19:59 UTC
Permalink
Gian, niet vertrekken hoor ! Ik lees steeds met heel veel plezier jouw
schrijfsels, het is net of ik dan een klein beetje tot de familie
behoor.
Behoorlijk laf trouwens, om je zoiets per mail mee te delen. Laat
diegene die zich er zo aan "ergert" dat gewoon hier in PV zetten.
Kun je de IP nummers niet even posten, dan valt misschien te
achterhalen, wie het is en ook onder wiens naam hij/zij mailt, dan kan
die persoon er werk van maken.
Ik hoop van harte, dat je hier blijft schrijven en anders lees en kijk
ik de foto's wel op je weblog, maar via PV is veel leuker !
Laat je niet kisten en haal je schouders op en blijf gezellig hier
meeposten alsjeblieft ! Dat je niet veel tijd hebt om op iedereen te
reageren, hebben we allemaal begrip voor. Je komt handen tekort met 2
van die koters ;-).
Liefs,
Josie
Post by Gian
donderdag 17 november
Bovenstaand stukje is het laatste weblogverslag dat ik hier plaats.
Gistermiddag heb ik voor de derde keer in twee weken van iemand het (niet
vriendelijke!) verzoek gekregen om te stoppen met het hier plaatsen van deze
stukjes. Ik zou te weinig posten om met mijn egocentrische stukjes de
nieuwsgroep te mogen vervuilen. Ik weet niet of de mailtjes echt van deze
personen afkomstig zijn of dat iemand anders onder hun naam aan het zieken
is. Hoe dan ook, na vele jaren dagelijks een stukje schrijven is voor mij de
lol er nu wel af.
Ik stop niet met schrijven. Dagelijks zal ik mijn stukjes op www.gianicky.nl
blijven plaatsen. Indien je het op prijs stelt dan kan ik het weblog ook via
Voor de personen die jarenlang positief en leuk hebben gereageerd op mijn
stukjes: dank jullie wel. Reageren mag natuurlijk nog steeds, dat weet ik
echt te waarderen.
Groet,
Gian
Meharis
2005-11-18 15:55:10 UTC
Permalink
Goed gezegd.
Post by Josie
Gian, niet vertrekken hoor ! Ik lees steeds met heel veel plezier jouw
schrijfsels, het is net of ik dan een klein beetje tot de familie
behoor.
Behoorlijk laf trouwens, om je zoiets per mail mee te delen. Laat
diegene die zich er zo aan "ergert" dat gewoon hier in PV zetten.
Kun je de IP nummers niet even posten, dan valt misschien te
achterhalen, wie het is en ook onder wiens naam hij/zij mailt, dan kan
die persoon er werk van maken.
Ik hoop van harte, dat je hier blijft schrijven en anders lees en kijk
ik de foto's wel op je weblog, maar via PV is veel leuker !
Laat je niet kisten en haal je schouders op en blijf gezellig hier
meeposten alsjeblieft ! Dat je niet veel tijd hebt om op iedereen te
reageren, hebben we allemaal begrip voor. Je komt handen tekort met 2
van die koters ;-).
Liefs,
Josie
Post by Gian
donderdag 17 november
Bovenstaand stukje is het laatste weblogverslag dat ik hier plaats.
Gistermiddag heb ik voor de derde keer in twee weken van iemand het (niet
vriendelijke!) verzoek gekregen om te stoppen met het hier plaatsen van deze
stukjes. Ik zou te weinig posten om met mijn egocentrische stukjes de
nieuwsgroep te mogen vervuilen. Ik weet niet of de mailtjes echt van deze
personen afkomstig zijn of dat iemand anders onder hun naam aan het zieken
is. Hoe dan ook, na vele jaren dagelijks een stukje schrijven is voor mij de
lol er nu wel af.
Ik stop niet met schrijven. Dagelijks zal ik mijn stukjes op
www.gianicky.nl
blijven plaatsen. Indien je het op prijs stelt dan kan ik het weblog ook via
Voor de personen die jarenlang positief en leuk hebben gereageerd op mijn
stukjes: dank jullie wel. Reageren mag natuurlijk nog steeds, dat weet ik
echt te waarderen.
Groet,
Gian
!An!
2005-11-18 16:19:07 UTC
Permalink
Post by Josie
Gian, niet vertrekken hoor ! Ik lees steeds met heel veel plezier jouw
schrijfsels, het is net of ik dan een klein beetje tot de familie
behoor.
Behoorlijk laf trouwens, om je zoiets per mail mee te delen. Laat
diegene die zich er zo aan "ergert" dat gewoon hier in PV zetten.
Kun je de IP nummers niet even posten, dan valt misschien te
achterhalen, wie het is en ook onder wiens naam hij/zij mailt, dan kan
die persoon er werk van maken.
Ik hoop van harte, dat je hier blijft schrijven en anders lees en kijk
ik de foto's wel op je weblog, maar via PV is veel leuker !
Laat je niet kisten en haal je schouders op en blijf gezellig hier
meeposten alsjeblieft ! Dat je niet veel tijd hebt om op iedereen te
reageren, hebben we allemaal begrip voor. Je komt handen tekort met 2
van die koters ;-).
Liefs,
Josie
Hear hear!

Voor Gian,
Met als kleine noot, mag toch wel hopen dat je je niet weg laat jagen
door mensen die jou prive gaan mailen dat je er mee moet stoppen? Je
moet je namelijk nooit ergens weg laten jagen, irl niet, en al zeker
niet op usenet niet. Ik lees je berichtjes nooit, dat zeg ik eerlijk.
Maar er zijn er veel die ze wel lezen en er plezier aan hebben. Dat moet
voor jou zwaarder wegen als de twee laffe anoniemen in jouw mailbox, die
niet onder eigen naam durven zeggen wat ze er van vinden.

An
Wendy©
2005-11-18 17:56:01 UTC
Permalink
Jammer... maar ik blijf je volgen natuurlijk!!! :)
Post by Gian
donderdag 17 november
De hele dag hebben Mariken en Ferdinand zich voorbeeldig gedragen. Bij mijn
ouders kropen ze goedgehumeurd de kamer door: Mariken vermaakte zich
opperbest met haar spiegelbeeld in het deurtje van de oven, Ferdinand vond
het geweldig dat hij de lichte stoelen op wieltjes alle kanten op kon duwen.
Weer terug op weg naar huis vielen ze allebei als een blok in slaap. De
afgelopen week heb ik veel te weinig slaap gehad en daarom leek het me
verstandig om gelijk met die twee een middagdut te doen, daar was ik echt
heel erg aan toe. Toen ik thuis de motor afzette werd Mariken al wakker,
Ferdinand ontwaakte toen ik hem naar binnen droeg. Ik heb ze voorzichtig in
bed gelegd maar toen begon Ferdinand me toch te schreeuwen, hij hield niet
meer op. Ik heb van alles gedaan: zijn luier gecontroleerd, nog iets te eten
gegeven, op de arm genomen en liedjes gezongen maar niets mocht helpen. Twee
uur lang is hij met een knalrood hoofd en met een dikke stroom tranen
overstuur geweest. Vanaf het één op het andere moment werd hij stil, snikte
nog een keer, keek me toen lachend aan en is de rest van de dag weer een
braaf ventje geweest. Voor een middagdutje was het ondertussen veel te laat
geworden.
www.gianicky.nl/plaatjes/051117weblog.jpg
Bovenstaand stukje is het laatste weblogverslag dat ik hier plaats.
Gistermiddag heb ik voor de derde keer in twee weken van iemand het (niet
vriendelijke!) verzoek gekregen om te stoppen met het hier plaatsen van deze
stukjes. Ik zou te weinig posten om met mijn egocentrische stukjes de
nieuwsgroep te mogen vervuilen. Ik weet niet of de mailtjes echt van deze
personen afkomstig zijn of dat iemand anders onder hun naam aan het zieken
is. Hoe dan ook, na vele jaren dagelijks een stukje schrijven is voor mij de
lol er nu wel af.
Ik stop niet met schrijven. Dagelijks zal ik mijn stukjes op www.gianicky.nl
blijven plaatsen. Indien je het op prijs stelt dan kan ik het weblog ook via
Voor de personen die jarenlang positief en leuk hebben gereageerd op mijn
stukjes: dank jullie wel. Reageren mag natuurlijk nog steeds, dat weet ik
echt te waarderen.
Groet,
Gian
--
Wendy©
"Slaap zacht, Elizabeth" - Acda en de Munnik
(R)XLady
2005-11-18 18:52:07 UTC
Permalink
Van mij hoef je niet te stoppen.
Ik reageer nooit op je logs maar lees ze wel met plezier!!
Kop op, niet weggaan!!!
Post by Gian
donderdag 17 november
De hele dag hebben Mariken en Ferdinand zich voorbeeldig gedragen. Bij mijn
ouders kropen ze goedgehumeurd de kamer door: Mariken vermaakte zich
opperbest met haar spiegelbeeld in het deurtje van de oven, Ferdinand vond
het geweldig dat hij de lichte stoelen op wieltjes alle kanten op kon duwen.
Weer terug op weg naar huis vielen ze allebei als een blok in slaap. De
afgelopen week heb ik veel te weinig slaap gehad en daarom leek het me
verstandig om gelijk met die twee een middagdut te doen, daar was ik echt
heel erg aan toe. Toen ik thuis de motor afzette werd Mariken al wakker,
Ferdinand ontwaakte toen ik hem naar binnen droeg. Ik heb ze voorzichtig in
bed gelegd maar toen begon Ferdinand me toch te schreeuwen, hij hield niet
meer op. Ik heb van alles gedaan: zijn luier gecontroleerd, nog iets te eten
gegeven, op de arm genomen en liedjes gezongen maar niets mocht helpen. Twee
uur lang is hij met een knalrood hoofd en met een dikke stroom tranen
overstuur geweest. Vanaf het één op het andere moment werd hij stil, snikte
nog een keer, keek me toen lachend aan en is de rest van de dag weer een
braaf ventje geweest. Voor een middagdutje was het ondertussen veel te laat
geworden.
www.gianicky.nl/plaatjes/051117weblog.jpg
Bovenstaand stukje is het laatste weblogverslag dat ik hier plaats.
Gistermiddag heb ik voor de derde keer in twee weken van iemand het (niet
vriendelijke!) verzoek gekregen om te stoppen met het hier plaatsen van deze
stukjes. Ik zou te weinig posten om met mijn egocentrische stukjes de
nieuwsgroep te mogen vervuilen. Ik weet niet of de mailtjes echt van deze
personen afkomstig zijn of dat iemand anders onder hun naam aan het zieken
is. Hoe dan ook, na vele jaren dagelijks een stukje schrijven is voor mij de
lol er nu wel af.
Ik stop niet met schrijven. Dagelijks zal ik mijn stukjes op
www.gianicky.nl
blijven plaatsen. Indien je het op prijs stelt dan kan ik het weblog ook via
Voor de personen die jarenlang positief en leuk hebben gereageerd op mijn
stukjes: dank jullie wel. Reageren mag natuurlijk nog steeds, dat weet ik
echt te waarderen.
Groet,
Gian
Sparks
2005-11-18 23:46:52 UTC
Permalink
Alsjeblief Gian BLIJF! Jouw stukjes (en tegenwoordig ook foto's)
zijn voor mij 1 van de belangrijkste reden om dagelijks PV te lezen.
Jij bent natuurlijk kwetsbaar omdat je een werkend e-mailadres
gebruikt en dat misbruiken helaas gekken en trollen.
Laat je niet op je kop zitten, de echte PV-lezers willen je niet missen!
vr.gr. Ed
Post by Gian
donderdag 17 november
De hele dag hebben Mariken en Ferdinand zich voorbeeldig gedragen. Bij mijn
ouders kropen ze goedgehumeurd de kamer door: Mariken vermaakte zich
opperbest met haar spiegelbeeld in het deurtje van de oven, Ferdinand vond
het geweldig dat hij de lichte stoelen op wieltjes alle kanten op kon duwen.
Weer terug op weg naar huis vielen ze allebei als een blok in slaap. De
afgelopen week heb ik veel te weinig slaap gehad en daarom leek het me
verstandig om gelijk met die twee een middagdut te doen, daar was ik echt
heel erg aan toe. Toen ik thuis de motor afzette werd Mariken al wakker,
Ferdinand ontwaakte toen ik hem naar binnen droeg. Ik heb ze voorzichtig in
bed gelegd maar toen begon Ferdinand me toch te schreeuwen, hij hield niet
meer op. Ik heb van alles gedaan: zijn luier gecontroleerd, nog iets te eten
gegeven, op de arm genomen en liedjes gezongen maar niets mocht helpen. Twee
uur lang is hij met een knalrood hoofd en met een dikke stroom tranen
overstuur geweest. Vanaf het één op het andere moment werd hij stil, snikte
nog een keer, keek me toen lachend aan en is de rest van de dag weer een
braaf ventje geweest. Voor een middagdutje was het ondertussen veel te laat
geworden.
www.gianicky.nl/plaatjes/051117weblog.jpg
Bovenstaand stukje is het laatste weblogverslag dat ik hier plaats.
Gistermiddag heb ik voor de derde keer in twee weken van iemand het (niet
vriendelijke!) verzoek gekregen om te stoppen met het hier plaatsen van deze
stukjes. Ik zou te weinig posten om met mijn egocentrische stukjes de
nieuwsgroep te mogen vervuilen. Ik weet niet of de mailtjes echt van deze
personen afkomstig zijn of dat iemand anders onder hun naam aan het zieken
is. Hoe dan ook, na vele jaren dagelijks een stukje schrijven is voor mij de
lol er nu wel af.
Ik stop niet met schrijven. Dagelijks zal ik mijn stukjes op
www.gianicky.nl
blijven plaatsen. Indien je het op prijs stelt dan kan ik het weblog ook via
Voor de personen die jarenlang positief en leuk hebben gereageerd op mijn
stukjes: dank jullie wel. Reageren mag natuurlijk nog steeds, dat weet ik
echt te waarderen.
Groet,
Gian
Dolfijn
2005-11-19 10:57:46 UTC
Permalink
zo is dat Ed!
grtNathalie/Dolfijn
Post by Sparks
Alsjeblief Gian BLIJF! Jouw stukjes (en tegenwoordig ook foto's)
zijn voor mij 1 van de belangrijkste reden om dagelijks PV te lezen.
Jij bent natuurlijk kwetsbaar omdat je een werkend e-mailadres
gebruikt en dat misbruiken helaas gekken en trollen.
Laat je niet op je kop zitten, de echte PV-lezers willen je niet missen!
vr.gr. Ed
Post by Gian
donderdag 17 november
De hele dag hebben Mariken en Ferdinand zich voorbeeldig gedragen. Bij mijn
ouders kropen ze goedgehumeurd de kamer door: Mariken vermaakte zich
opperbest met haar spiegelbeeld in het deurtje van de oven, Ferdinand vond
het geweldig dat hij de lichte stoelen op wieltjes alle kanten op kon duwen.
Weer terug op weg naar huis vielen ze allebei als een blok in slaap. De
afgelopen week heb ik veel te weinig slaap gehad en daarom leek het me
verstandig om gelijk met die twee een middagdut te doen, daar was ik echt
heel erg aan toe. Toen ik thuis de motor afzette werd Mariken al wakker,
Ferdinand ontwaakte toen ik hem naar binnen droeg. Ik heb ze voorzichtig in
bed gelegd maar toen begon Ferdinand me toch te schreeuwen, hij hield niet
meer op. Ik heb van alles gedaan: zijn luier gecontroleerd, nog iets te eten
gegeven, op de arm genomen en liedjes gezongen maar niets mocht helpen. Twee
uur lang is hij met een knalrood hoofd en met een dikke stroom tranen
overstuur geweest. Vanaf het één op het andere moment werd hij stil, snikte
nog een keer, keek me toen lachend aan en is de rest van de dag weer een
braaf ventje geweest. Voor een middagdutje was het ondertussen veel te laat
geworden.
www.gianicky.nl/plaatjes/051117weblog.jpg
Bovenstaand stukje is het laatste weblogverslag dat ik hier plaats.
Gistermiddag heb ik voor de derde keer in twee weken van iemand het (niet
vriendelijke!) verzoek gekregen om te stoppen met het hier plaatsen van deze
stukjes. Ik zou te weinig posten om met mijn egocentrische stukjes de
nieuwsgroep te mogen vervuilen. Ik weet niet of de mailtjes echt van deze
personen afkomstig zijn of dat iemand anders onder hun naam aan het zieken
is. Hoe dan ook, na vele jaren dagelijks een stukje schrijven is voor mij de
lol er nu wel af.
Ik stop niet met schrijven. Dagelijks zal ik mijn stukjes op
www.gianicky.nl
blijven plaatsen. Indien je het op prijs stelt dan kan ik het weblog ook via
Voor de personen die jarenlang positief en leuk hebben gereageerd op mijn
stukjes: dank jullie wel. Reageren mag natuurlijk nog steeds, dat weet ik
echt te waarderen.
Groet,
Gian
Loading...